Datum: 30/06/2016   |   Categorie: Projecten

De eerste wensen van de nieuwe wensboom

Dhr. de Graaf en mw. Kerver wonen in de Prinsemarij in Dordrecht. Beiden hebben verzorging nodig, zijn rolstoel afhankelijk en kwamen vroeger graag in de binnenstad.

Toen onze uitnodiging om een wens in te sturen bij hen op de mat viel hoefden ze niet lang na te denken. “Ik wil de stad in, ik kom nooit buiten, alleen als ik met de rolstoelbus mee ga.” Dat schreef mw. Kerver. Dhr. de Graaf wil ook naar de stad omdat hij er al jaren niet meer geweest is. Hij is een geboren en getogen Dordtenaar en mist de oude plekjes. Na een kennismaking gesprek met beiden blijkt dat ze er alle twee al lang wonen en elkaar goed kennen. We stellen voor met zijn vieren te gaan en dat vinden ze heel gezellig.

We spreken af dat we naar de haven bij Jongepier gaan en op de terugweg nog even door de binnenstad. Op 8 juni komen Claryanne en ik de hr. en mw. ophalen rond twee uur. Ze zitten al helemaal klaar en hebben er zin in, het is prachtig weer!  Ze kletsen alle twee honderduit en we komen heel wat over hun leven te weten. Ook voor hen is het leven niet altijd een pretje geweest en is het nu ook nog wel eens moeilijk. Voor ouderen in een rolstoel met weinig familie (of ze wonen niet in de buurt) en  een klein AOW-tje zijn er niet veel mogelijkheden. Altijd aangewezen zijn op een vrijwilliger betekent in de realiteit dat je hooguit eens in de paar maanden naar buiten komt. Als er een vrijwilliger is tenminste, want ook in de Prinsemarij kunnen ze er altijd nog mensen bij gebruiken.

Maar ondanks de beperkingen zijn ze het genieten niet verleerd. Van de rit, de mooie gebouwen, de haven met alle voorbij trekkende boten, alles brengt een grote lach op de gezichten.

En de lekkernijen die ze bij Jongepier worden voorgeschoteld..Als diabeet mag je dit eigenlijk helemáááál niet hebben, vertrouwen ze ons toe. Wij beloven uiteraard niks tegen de verzorging te zeggen..

We hebben geen haast,

en na een uur of anderhalf gaan we weer eens verder. Via allerlei straatjes en bruggen komen we op de Voorstraat en het Hof. Wij hoeven hen niet te vertellen waar we zijn, elk straatje wordt herkend en wij worden getrakteerd op verhalen of een anekdote van vroeger.

Eenmaal in de binnenstad mochten we niet voorbij de nieuwste aanwinst van Dordt, de Primarkt. Mw. Kerver heeft dringend een nieuwe nachtpon nodig dus met zijn vieren gingen we op zoek. Tja, en wat moet je dan als ze er twee in handen heeft en ze kan niet kiezen? Eentje kado geven natuurlijk! Dhr. de Graaf toont zich zeer geduldig en behulpzaam en na afloop kunnen wij ook zijn glunderende blik bij de snacks niet weerstaan en trekken een frikandel voor ze uit de muur maar oeps, ze krijgen er van de medewerkster ieder 2. Nee, het was absoluut geen verantwoorde- voeding-dag vandaag maar wel enorm genoten samen en dat brengt het weer in balans. Het loopt al tegen vijven en dhr. en mw. worden duidelijk moe van de lange zit.

In de Prinsemarij worden ze hartelijk verwelkomd door de gastvrouwen van het restaurant met een heerlijke kom soep. Tot hun verbazing slaat dhr. de Graaf het af en ze kijken ons verbaasd aan..”uhh geen idee hoor..beetje moe misschien?” Hij is zo blij dat hij weer thuis is dat hij er een beetje emotioneel van wordt; het is ook wat om zomaar zo lang op sleeptouw genomen te worden door twee onbekende vrouwen. Claryanne helpt hem naar zijn appartement terwijl mw. Kerver (nu tot onze verbazing)  met veel smaak haar soep op eet. Dan brengen wij haar ook naar haar eigen huis en beloven snel terug te komen met een fotoboekje voor beiden, met alle plekjes waar we vandaag zijn geweest. We nemen ons voor iets te bedenken om meer vrijwilligers naar de Prinsemarij te krijgen..dit plezier om iemand blij te maken gunnen we iedereen!

Liefs van Claryanne en Dorien.

 

Door: Dorien Henneman   |   Reacties: 1

Eén reactie op “De eerste wensen van de nieuwe wensboom”

  1. Wat hebben jullie deze ouderen een geweldige mooie dag bezorgd. Duidelijk te zien op de foto’s hoe zij en ook jullie ervan genoten hebben. Ontroerend mooi om te zien.
    Ga zo door meiden van Stichting Vergeten Geluk. Petje af voor jullie inzet en liefde voor dit project.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *