Datum: 05/07/2016   |   Categorie: Projecten

De uitzondering op onze regel

Onze regel van 60+ kwam in de knel toen wij een kaartje ontvingen.

Een kaartje van onze lieve collega Lenie die deels op de hoofdlocatie en deels bij ons werkt. Op de hoofdlocatie woont namelijk een stel, Marja en Herbert. Zij al 10 jaar en hij 8. Beiden zijn jeugdige vijftigers. Vanaf dat Herbert zijn intrek daar nam had hij een oogje op haar maar zij wist de boot nog een poosje af te houden. Nu zijn ze al ruim 7 jaar een paar en hebben ze een gezamenlijke slaap/woonkamer binnen de afdeling. Ze hebben het er prima naar de zin met de hulp die ze nodig hebben om hun leven structuur te geven.

Ze kunnen gaan en staan waar ze willen maar wat niet mogelijk is voor dit koppel is een er een dagje echt op uit gaan. Zoals naar het strand of het bos. De vraag van Lenie was of wij iets voor ze konden betekenen, zij gunde het ze zo! En ze was niet de enige, nog een collega Kathy, werkt ook gedeeltelijk bij ons en voor Marja en Herbert en wilde ook graag meewerken aan een dagje weg. En zo kwam het dat we voor deze keer onze regel van 60+ overtraden, zonder ons zou het moeilijk blijven om echt samen weg kunnen.

Eind mei gingen we bij dit bijzondere paar op bezoek. Kathy was er ook en we hadden een gezellig gesprek, de klik was er vanaf het begin. De wens van het strand veranderde in: naar het bos, daar hadden ze toch meer behoefte aan. Na een uurtje kletsen en aan elkaar wennen waren we zover dat de agenda’s getrokken konden worden en we kwamen uit op 10 Juni. Helaas kon Lenie dan niet mee maar zij was al blij dat ze een dagje mee konden.

Een klein beetje zenuwachtig waren ze wel toen we ze op kwamen halen. Het was al zo lang geleden dat ze met zijn tweetjes verder weg waren geweest. Voor de meeste mensen onvoorstelbaar dat je door allerlei omstandigheden als redelijk jong persoon voor de rest van je leven aangewezen bent op begeleiding binnen een instelling. Voor hen de realiteit. Wij, Claryanne, Kathy en ik waren ook zeker van plan ze echt even samen te laten zijn en genieten van een dagje uit met alles erop en eraan. Op het laatste moment had Claryanne klapstoeltjes, strandmatjes en lekkere dingen in de auto geladen, we waren er klaar voor!

 

Met goede zin togen naar de bossen van Oosterhout, een bekend plekje van Kathy en Claryanne. Het was ontroerend om te zien hoe heerlijk ze het vonden. De speciale bosgeuren opsnuiven, de vogels horen..zo ontspannend. Er werd niet veel gesproken het eerste uur, zij genoten samen en wij genoten van hen.

Na een lekkere snack en rust pauze gingen we de weg terug maar eens zoeken.. Kathy en Claryanne kenden dit bos dan wel maar ja, we waren nu wel een beetje anders gelopen… Na een beetje hier en daar aan voorbijgangers vragen vonden we toch de auto weer en togen we op weg naar een restaurantje aan de haven in de Brabantse Biesbosch.

Zoals gebruikelijk bij ons plannen we niet alles tot in detail, zo verdwalen we nog wel eens (!) en komen we via allerlei leuke plaatsjes toch weer op een mooie plek uit.

Een geweldig restaurant aan het water, waar we de inwendige mens konden versterken. Lekker biertje, alcoholvrije ook voorradig en een heerlijke menukaart.

Herbert en Marja genoten. Het er even helemaal uit zijn zonder alle medebewoners van de instelling. Die zijn lief maar de behoefte was zo groot om gewoon saampjes weg te gaan. Wij stelden aparte tafeltjes voor maar dat hoefde nou ook weer niet. We konden het goed vinden met elkaar en ze hadden ons honderduit te vertellen. Pas toen we allemaal een heerlijk bord eten voor ons hadden werd t stil..

 

We kunnen wel zeggen dat het een zeer geslaagde dag is geweest, Herbert en Marja kregen wat ze wilden, een fijne dag eropuit. We moesten maar eens gaan want de zus van Herbert komt vanavond op visite en hij kan niet wachten om haar alles te vertellen. Uiteraard komen wij zoals gebruikelijk nog een keertje terug met een fotoboekje van deze dag om nog even na te kletsen en te genieten.

Lieve groeten Claryanne, Kathy, Dorien en de bedenkster van het plan; Lenie.

 

Door: Dorien Henneman   |   Reacties: 0

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *