Datum: 07/06/2016   |   Categorie: Projecten

Het doopfeest in Griekenland

“Mijn zoon heeft me uitgenodigd voor het doopfeest van zijn jongste zoontje..maar hij woont met zijn vrouw en kinderen in Griekenland..”

Mw. Hennie Moerkerken (68) woont sinds het overlijden van haar man, 3 jaar geleden, in een woonvorm met de nodige verzorging; zij heeft de ziekte van Parkinson. Met haar zoon en dochter allebei vlak in de buurt kon zij volop meegenieten van het familieleven van beiden. Een half jaar geleden kreeg haar zoon de kans om uitgezonden te worden naar Griekenland, het geboorteland van zijn vrouw en al jaren de favoriete vakantieplek van de hele familie Moerkerken. Nu wordt in mei haar 2e kleinzoon in Griekenland gedoopt  en zijn zij en haar dochter uitgenodigd om een week lang met elkaar door te brengen.

Mw. verheugt zich hier enorm op maar heeft tegelijkertijd grote twijfels. Ze wil haar dochter niet belasten met de zorg, ze wil zo graag nog een keer alleen maar genieten met elkaar. Ik wil haar graag helpen maar kan dit niet alleen doen, verwijs haar naar Claryanne, misschien dat zij wil of iets weet. Zij denkt er hetzelfde over, de oplossing is dus simpel: samen mee gaan. De familie is dolblij en boekt onmiddellijk 2 kamers in het oude vertrouwde hotel in Rafina. De tickets kunnen dankzij mooie donaties betaald worden door de stichting. Onze teamleider zorgt ervoor dat wij vrij zijn, iedereen gunt haar deze vakantie.

En dan is het zover. Alle voorbereidingen getroffen, koffers volgepropt en zitten we op 6 mei in het vliegtuig, op weg naar zoon, zon en zee. (En lekker eten). De service is geweldig op beide vliegvelden, in Griekenland zelfs nog een beetje meer; koffers worden van de band gehaald en we worden begeleid naar de uitgang waar zoon Edwin al snel arriveert. Het is niet moeilijk voor te stellen dat er veel emoties loskwamen bij deze vakantie. Dit is de plaats waar mw nog maar een paar jaar geleden met het complete gezin regelmatig vakantie vierde, nu ziet haar leven er heel anders uit. Een lach en een traan liggen deze week heel erg dicht bij elkaar. Gelukkig zijn daar de 2 vrolijke kleinzonen waar mw. regelmatig tijd mee doorbrengt en bij iedereen een lach op het gezicht tovert.

Op zondag is er eindelijk het grote feest, de doop van de kleine Victor. Voor Hennie en haar dochter Simone is dit niet de eerste keer; 6 jaar geleden werd Kymon, de oudste kleinzoon ook op Grieks traditionele wijze gedoopt. Nu mag hij zelf meedoen met het ritueel, samen met zijn Griekse opa.

Het wordt ook een hartelijk weerzien met de vrienden en vele familieleden die gekomen zijn. Iedereen is verheugd dat ze er alle twee bij zijn . Na de doop wordt er uitgebreider met elkaar gesproken, heerlijk gegeten en gedronken. De kinderen spelen in de speeltuin, iedereen vermaakt zich uitstekend.

De dagen die erop volgen zijn afwisselend rustig of volgepland met activiteiten. Het maakt Henny niets uit, van alles geniet ze volop. Dat begint al met het shoppen bij het ontbijt buffet, een rondje door het dorpje, lunchen hier of daar, een drankje op het strand en eindigt pas als ze eindelijk in bed ligt. Maar ze geniet het meest van de nabijheid van haar zoon, schoondochter, dochter en de kleinzonen. Zomaar even een paar uurtjes op bezoek, meegaan naar de voetbaltraining van Kymon. Eten met de schoonfamilie..samen een stukje wandelen, bijpraten.. het zijn allemaal kleine dingen waar een mens zo gelukkig van wordt maar voor haar niet meer zo makkelijk te realiseren zijn.

De week vliegt veel te snel voorbij en donderdagavond zijn moeder en dochter voor de laatste keer bij hun dierbaren. Het afscheid valt voor iedereen zwaar. Claryanne en ik vieren de laatste avond op geheel eigen wijze met veel lol en uiteraard (weer) lekker eten en roomservice met een heerlijke afscheid cocktail… Ook wij kijken terug op een geweldige week. Een emotionele roller-coaster, ook voor ons, maar het voelde meer dan goed om deze lieve en gastvrije familie op deze manier bij te kunnen staan. Bedankt voor deze mooie ervaring!

DSC04353      IMG_0490

Lieve groeten Dorien en Claryanne.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Door: Dorien Henneman   |   Reacties: 0

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *