Datum: 04/12/2016   |   Categorie: Projecten

Naar de dierentuin

Dat wilde mw Koster, bewoonster van de Prinsemarij. Eenzelfde wens hing in de wensboom van mw de Bruyn. Het zou fijn zijn als we de dames samen mee konden nemen dus gingen we met ze in gesprek.

” Oh wat geweldig leuk dat jullie bij me langskomen, ik dacht dat het niet meer zou gebeuren.” was de reactie van mw. de Bruyn. “En weten jullie dat mijn vriendin ook mee wil? Wij hadden het er pas over en toen bleek dat we dezelfde wens hadden, dat wisten we helemaal niet van elkaar!” Bij het bespreken van het uitje zelf bleek het warme middag eten een obstakel te worden, dat wordt tussen 12- en 14 u genuttigd in het restaurant. Dan wordt het wel laat om nog naar de dierentuin te gaan dus kunnen we het niet omgooien? Als de dames nou een boterham eten om 12u en wij ze een uurtje later ophalen..en uit eten gaan na de dierentuin. Mw. hoefde daar geen twee keer over na te denken en wist onmiddellijk ook waar: de Chinees!

Nou, dat was dus snel geregeld, een kennismakingsgesprekje met mw. Koster volgde. We genoten van de prachtige souvenirs in het hele huis, met de bijbehorende verhalen van de wereldreizen die ze gemaakt heeft met haar man. Sinds hij overleden is, nog niet zo heel lang geleden, is haar leven in snel tempo heel anders geworden. Meer binnenshuis en steeds minder mensen om haar reisverhalen mee te delen. Een uitje naar de dierentuin is een welkome afleiding in haar nu wel erg rustige leven. En ja, ook het vooruitzicht van de Chinees lokt haar aan.

“Maar als het regent ga ik niet, en als het koud is ook niet hoor”

Dat kunnen we heel goed begrijpen aangezien de temperatuur in haar flat in onze beleving rond de dertig graden ligt; mw is een koukleum vertrouwde ze ons toe. Maar op de kou hebben we een antwoord: lekkere warme zakken om de benen, die hebben hun nut al vaker bewezen. En nee, met regen gaan we niet, dat zien zelfs wij niet zitten.

Gelukkig is het de 24e een prachtige zonnige dag, en de dames staan vol verwachting klaar. 1 rolstoel kan mee, de tweede lenen we bij de dierentuin. Bepakt en bezakt met warme winterspullen gaan we op weg, de dames zijn al opgetogen en vrolijk van het autoritje! Dat belooft wat.

 

Na de koffie gaan we dan op weg. Omdat de ingang van Blijdorp tegenwoordig bij het Oceanium ligt, komen we als eerste bij de ijsberen. Toevallig favoriet bij allebei de dames en ze kijken de ogen uit. In de loop der jaren is er zoveel veranderd, zo ook het verblijf van deze machtige beesten waar ze geen genoeg van krijgen.

 Na deze giganten vinden de dames alles best, we lopen en kletsen de hele dierentuin rond.

Alle werelddelen komen voorbij, voor mw. Koster heel herkenbaar maar ook zeker voor mw. de Bruyn die in Indonesië heeft gewoond als klein kind en ook in een Japans gevangenkamp heeft gezeten . Geboren als Engelse, geadopteerd door een Nederlands echtpaar heeft zij ook heel wat van de wereld gezien. Wij snappen waarom de dames goed met elkaar kunnen opschieten.

Na een 2e stop met warme chocomel en een hartige snack gaan we richting uitgang. Een souvenir staat op het verlanglijstje van mw. de Bruyn dus haasten we ons. Verbaast zijn ze dat de flamingo’s bij de oude ingang zo ver verwijderd zijn van de andere kant. In een middag eigenlijk niet te doen, zelf al zijn alle vogels niet toegankelijk vanwege de vogelgriep en is het tijgerverblijf ook dicht vanwege werkzaamheden, we slaan toch nog maar een paar gebieden over.

Het loopt al tegen vijven als het souvenir in de tas zit en we nog even kijken of het Oceanium nog open is. Er loopt nog een enkele bezoeker in de al ingetreden schemering en we wagen het erop om naar binnen te gaan. Hier zijn de dames beiden nog nooit geweest en dit stuk mag je eigenlijk niet overslaan. Zeker rond deze tijd is deze plek nog magischer en indrukwekkender.

Het loopt tegen half zes, buiten is het donker en behoorlijk fris. We zijn allemaal moe en vinden het helemaal niet erg om in de file te belanden, op weg naar Dordt. We genieten alleen al van het zitten in de warme auto en de dames zijn verrukt van de drukte en de lichtjes onderweg. Op naar de chinees op de Krispijnse weg waar we de dag zullen afsluiten met allerlei heerlijke hapjes van het buffet.

Het is genieten en smullen door twee dames die zeggen niet echt trek meer te hebben. Zelfs een bord vol verschillende toetjes gaat er met gemak nog bij. En dan is het echt tijd om naar huis te gaan. Daar aangekomen komt net de avondzuster naar buiten; ze had tevergeefs bij ze aangebeld, voor de medicijnen en ze te helpen met omkleden. Nou vooruit, dat kunnen wij ook nog wel even doen, kunnen we meteen een klein souvenirtje dat we stiekem gekocht hebben aan ze geven.  …welterusten… dat wordt heerlijk slapen.

We komen binnenkort nog even langs voor het fotoboekje dames

liefs van Claryanne en Dorien

 

Door: Dorien Henneman   |   Reacties: 0

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *