Datum: 29/09/2016   |   Categorie: Projecten

Onverwacht genoegen

In de wensboom van de Prinsemarij hangt een kleine wens: graag nog eens een rondje door de stad. In gesprek met de bedenkster, mw. vd Weijden, kwam er iets heel anders naar boven.

Zij begon te vertellen over haar lange (89) leven in Dordrecht en die ene persoon met wie ze als jong getrouwde vrouw kennismaakte en nu nog steeds elke zondag bezoekt. Haar vriendin mw. Schilte, die als jonge moeder van een dochtertje en zwanger van haar tweede achter haar op de Vriesepoortshof kwam wonen. Pretogen als zij vertelt dat ze samen met de kinderen achterop, proviand mee helemaal naar Rotterdam fietsten. En later elke zomer met alle 4 de kinderen dagelijks gingen zwemmen in het Wantijbad.

 

Verdrietig wordt ze als ze op het punt aankomt dat haar man overlijdt en dhr. Schilte aanbiedt mw elke zondag op te komen halen om bij haar vrienden te komen eten. Tot een paar maanden later ook dhr. Schilte overlijdt en de vrouwen samen overblijven. Nog maar 6 jaar geleden dat de beide vriendinnen weduwe zijn geworden, de een uiteindelijk in een speciale woonvorm met hulp moet wonen en de ander in de Prinsemarij terecht komt. En de vriendschap is er nog steeds niet minder om geworden. Elke zondag zien ze elkaar. Al 64 jaar. Ook al is de een steeds weer vergeten dat haar vriendin op bezoek komt, als ze er is, zijn ze onmiddellijk terug in de tijd van toen, de tijd dat de gezinnen met elkaar opgroeiden en lief en leed deelden.

Mw vd Weijden weet dat haar vriendin elke 14 dagen gaat zwemmen. Samen met een klein groepje medebewoners. Ze woont bij Dubbelmonde. Ze zou eigenlijk zo graag nog 1x met haar vriendin mee willen zwemmen maar dat kan natuurlijk helemaal niet, denkt ze.

Toevallig gaat er bij ons op het werk elke week een groepje bewoners zwemmen en als we de naam van haar vriendin horen beseffen we dat het om onze zwemploeg gaat. “Wat als wij regelen dat U met uw vriendin gaat zwemmen? U krijgt van ons de hulp die U nodig heeft, wij gaan gewoon lekker mee zwemmen” “Nou, dat zou ik heel graag willen, als dat kan” en straalt bij het idee alleen al.

Op de maandag dat Mw. Schilte aan de beurt is met zwemmen hebben wij afgesproken met mw. vd Weijden. Mw was al om 7 u opgestaan om rond negenen klaar te kunnen zijn voor ons. Dat ging niet echt van harte vertelde ze eerlijk. “Wat een gedoe allemaal, ik hou helemaal niet van vroeg opstaan.” Niet helemaal overtuigd dat het wat zou worden schuifelde ze achter haar rollator met ons mee naar de auto.

Intussen in het Parkhoff  bleek dat mw Schilte er ook geen zin in had vandaag; ze kwam niet uit bed, dus was Joyce, de activiteitenbegeleidster, haar zelf maar gaan wekken om de boel te redden….

En als ze elkaar dan zien in de hal van het zwembad is de lastige opstart van deze ochtend alweer vergeten en in de kleedkamer komen eerst de emoties over wat er niet meer is. Maar eenmaal in het warme water verschijnt dan eindelijk  de eerste lach op het gezicht van de dames. Het wordt een fijne ochtend waarin er heel wat herinneringen opgehaald worden tussen de spartel partijen door.

 

Na afloop in de kleedkamer doet mw. vd Weijden een bekentenis: “Ik zag het echt niet zitten hoor, wilde niet meer en sliep er slecht van. Maar ik vond het toch zo fijn dat ik heb besloten om elke 14 dagen met mijn vriendin te gaan zwemmen”

 

(uhhh??…wij kijken elkaar aan en schieten in de lach..deze wens krijgt kennelijk nog een staartje..)

Intussen hebben wij al bij de verzorging een balletje opgegooid of er een zwemgroepje met begeleiding opgestart kan worden zodat mw. vd Weijden en nog meer liefhebbers regelmatig kunnen bewegen in het water.

lieve groeten Dorien en Claryanne

 

Door: Dorien Henneman   |   Reacties: 1

Eén reactie op “Onverwacht genoegen”

  1. Geweldig, wat doen jullie toch goed werk.
    Hoe klein kan een wens zijn en dan zo prachtig door jullie in vervulling laten gaan.
    2 gelukkige dames fantastisch.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *