Datum: 08/12/2016   |   Categorie: Projecten

Zwemparadijs

Vanaf het eerste uur hangt er een wens in de wensboom in de Prinsemarij: “Ik wil zo graag een keer zwemmen ( maar ik kan bijna niet meer lopen) Ik hoop zo dat het toch kan.” Mw. Kievit.

Het komt bij ons over als een vurige wens en geloven erin. Als Claryanne en ik op een ochtend in juli naar de Prinsemarij gaan om mensen over hun wensen te spreken komt juist Mw. Kievit (86) het restaurant in geschuifeld met haar rollator. Net voordat ze bij een van de tafels aankomt zien (en horen) we haar omvallen en met een behoorlijke klap met haar hoofd op de grond terecht komen. Iedereen schrikt behoorlijk, wij zijn bij haar en controleren haar bewustzijn en vitale functies, de verpleging wordt opgeroepen. Behalve een bult op haar hoofd heeft ze gelukkig verder geen klachten.

Zelf reageert ze vrij nuchter: “Nou heb ik een kievitsei op mijn hoofd.” Na een glaasje water helpen we haar samen op een stoel. Volgens haarzelf valt ze regelmatig en dat is ook de reden waarom ze zelf niet echt gelooft in haar zwemwens. We spreken af dat we terug komen bij haar als het ei en de hoofdpijnklachten die opkomen weer verdwenen zijn. Haar vriendin, mw. Pruisen, heeft dezelfde wens en geeft aan graag te willen wachten tot mw. Kievit weer helemaal in orde is. Zelf loopt ze ook slecht, ze is al 91 al zouden we haar dat absoluut niet gegeven hebben.

Elke week komen we langs en helaas is ze intussen nog een paar maal gevallen, ze blijft maar duizeligheid klachten houden. Maar we geven de moed niet op; op de 21e november ziet het er allemaal weer beter uit en we spreken af voor de week erop, maandag de 28e. Op maandag zwemmen er meer ouderen onder begeleiding uit diverse woonvormen en kunnen we evt hulp van de aanwezige beweging-coaches vragen.

Als we die maandag komen zit ze al een uur klaar, vol verwachting, ze heeft er enorme zin in! Mw. Pruisen kwamen we al op de gang tegen, ook al kant en klaar, een en al vrolijkheid. Naar iedereen die ze tegenkomt roept zij:”We gaan zwemmen hoor! Tot straks!”

Mw Kievit is inderdaad heel slecht ter been en bijna valt ze weer om in het restaurant. We beseffen dat we haar geen seconde los kunnen laten. Maar eenmaal omgekleed en in het water straalt ze helemaal. Wat ze dan zegt zullen we niet snel vergeten: “Als de hemel er zo uitziet vind ik het niet erg om te gaan, dit is het paradijs.”  Eindelijk loopt ze weer even alsof er niets aan de hand is, ze kan zich vrij bewegen, ze kan er maar niet over uit. Haar  91-jarige vriendin zwemt tot onze verbazing zo weg en trekt een paar baantjes, eerst met hulp maar spartelt later vrolijk geheel zelfstandig rond.

Na een goed uur zwemmen en lekker opwarmen in het bubbelbad hebben de dames absoluut geen zin om voor de warme lunch aan te schuiven in de Prinsemarij. Een zak patat met een loempia zou er wel ingaan oppert mw Kievit en mw Pruisen knikt instemmend. Toe, we willen nog niet naar huis, dringen ze met hun liefste glimlach aan..Zeg daar maar eens nee tegen! Dus op naar de stad, de enige patatzaak op de maandag vòòr 12u is Bram Ladage. Mw. de Bruin graag met pindasaus en mw. Pruisen een ‘gewone met’. Het smaakt de dames voortreffelijk, een beter einde hadden ze zich niet kunnen wensen. Helemaal blij en tevreden, vol grappen en grollen rijden we ze weer terug.

We laten met een gerust hart  twee tevreden, blije mensen achter. Missie weer geslaagd. Lieve groeten Claryanne en Dorien

 

 

 

Door: Dorien Henneman   |   Reacties: 0

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *